STRONA GŁÓWNA                                      KONIE                                      GALERIA                                      ANKIETA                                      KONTAKT                                      LINKI _________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Z racji tego,że chorób jest tak samo dużo jak ras,wymienię tylko te najbardziej znane.

Gruda

gruda















– często spotykana infekcja skóry u koni. Najbardziej narażone miejsca to pęciny, piętki oraz ostrogi, rzadziej można spotkać grudę na podbrzuszu lub górnych partiach kończyn. Konie o białych nogach, delikatnej skórze lub konie pociągowe z długimi szczotami na pęcinach są najbardziej podatne na grudę. Grudę wywołuje bakteria (Dermatophilus congolensis), która często występuje na zabłoconych i mokrych padokach, gdzie trzymane są konie. W okresie jesienno-zimowym skóra konia (szczególnie w okolicach pęcin) staje się delikatna i bardziej podatna na wszelkiego rodzaju pęknięcia i podrażnienia, co z kolei jest idealnym miejscem dla wspomnianych bakterii do penetracji. Dlatego tak ważne jest, aby już na początku jesieni (okresu, kiedy padoki stają się zabłocone) zwracać uwagę na stan nóg konia. Gruda wyglądem przypomina zaschnięte błoto na pęcinach konia. Pierwszym objawem jest zaczerwienienie skóry oraz pojawienie się strupków. Strupy formują swego rodzaju skorupę. W skrajnych przypadkach kończyna może napuchnąć, co prowadzi do kulawizny.


Lipcówka

lipcówka















– to sezonowe alergiczne zapalenie skóry u koni występujące w okresie letnim, wywoływane kilkoma różnymi czynnikami. Choroba występuje z różnym nasileniem na całym świecie i nazywana jest różnie, w zależności od kraju. W Polsce najczęściej używa się nazw: lipcówka, mucha, letni wyprysk albo letnia egzema. Nazwa lipcówka wynika z faktu, że dolegliwości te nasilają się u koni w lipcu.Zmiany skórne pojawiają się w postaci pęcherzyków, grudek, sączących się krost i wyłysień, przy czym każdy odcinek skóry ma inny obraz chorobowy. Objawom tym towarzyszy silny świąd. Konie, ocierając się o różne przedmioty, doprowadzają do powstania przeczosów, zranień i wtórnych zakażeń skóry. U koni szczególnie wrażliwych oprócz zmian skórnych, mogą pojawić się objawy ogólne, ze wstrząsem włącznie.Jednym z czynników wywołujących lipcówkę są ukłucia owadów, m.in. z rodziny Culicoides.Inne czynniki wywołujące lipcówkę to intensywne światło słoneczne i specyficzne rośliny w diecie koni. Spożycie przez zwierzęta niektórych roślin powoduje podniesienie odpowiedzi ich organizmów na światło słoneczne.


Łykawość

łykawość















– jedno z zaburzeń koni (obok m.in. tkania, obgryzania drewna, chodzenia po boksie, kopania lub grzebania nogami w boksie), które objawia się skurczami niektórych mięśni szyi. W wyniku skurczów następuje obciąganie krtani ku dołowi, co powoduje wpadanie powietrza do gardła z charakterystycznym szumem. Dotychczas nie odkryto skutecznego sposobu leczenia łykawości. Wykryta we wczesnym stadium może być niekiedy powstrzymana poprzez leczenie potencjalnych przyczyn (np. badanie pod kątem wrzodów, podawanie leków na nadkwasotę takich jak np. kreda pastewna czy magnezja, zmiana diety, zmiana sposobu utrzymania ze stajennego na pastwiskowy).Na rynku dostępnych jest wiele urządzeń mających zapobiegać łykaniu umożliwiających jednocześnie pobieranie pokarmu i wody. Łykawki składają się z jednego lub dwóch pasów zapinanych na szyi konia, tuż za żuchwą. Czasem mają dodatkowo profilowany metalowy lub plastikowy element otaczający dolną część szyi, niekiedy z wkładkami powodującymi ból lub porażenie prądem przy próbie napięcia mięśni. Zapobiegają łykaniu jedynie założone, a ich skuteczność nie jest stuprocentowa.


Ochwat

ochwat











– u konia ostre, rozlane zapalenie tworzywa kopytowego, okrywającego kość kopytową. Ochwat może być ostry lub przewlekły. Zazwyczaj dotyka przednich nóg konia, choć może też pojawić się we wszystkich czterech kopytach.Schorzenie jest bardzo niebezpieczne, ponieważ róg kopyta może ulec trwałemu zniekształceniu w wyniku powikłań.Przyczyną może być: spożycie zbyt dużej ilości ziarna (szczególnie owsa lub jęczmienia),brak regularnego ruchu połączony z nieodpowiednim żywieniem,pojenie zimną wodą zgrzanego konia po wysiłku, zwłaszcza, gdy nie jest do tego przyzwyczajony,praca na zbyt twardym podłożu,nieprawidłowości poporodowe u klaczy (zatrzymanie łożyska),biegunka i inne zaburzenia układu pokarmowego,pozostawienie zgrzanego konia na zimnie lub w przeciągu.Objawy ochwatu u koni są łatwo zauważalne:Niechęć do poruszania się, przestępowanie z nogi na nogę, próby położenia się;Gdy chore są tylko przednie nogi, koń przyjmuje pozycję podobną do siedzącego psa;Zmuszony do ruchu koń powłóczy nogami, najpierw stawiając tylną część kopyta (tzw. piętkę).Objawy ochwatu chronicznnego:Kulawizna występuje z przerwami, a podczas chodzenia koń najpierw stawia tylne części chorych kopyt;Kopyta i pęciny są gorące, a podeszwa wybrzuszona;Na ścianie kopyta widoczne są poziome pierścienie rogowe.Zazwyczaj występuje nadmierne złuszczanie kopyta i oddzielenie się puszki kopytowej od wewnętrznej warstwy twórczej kopyta, co może doprowadzić do przebicia podeszwy kopyta kością kopytow.Potrzebna jest pomoc lekarza weterynarii. Podczas oczekiwania na jego przyjazd, należy usunąć możliwe przyczyny choroby, np. wyeliminować niewłaściwą paszę. Pomaga także chłodzenie nóg konia poprzez polewanie ich zimną wodą, okładanie lodem lub postawienie zwierzęcia w niewielkiej sadzawce z wodą. Konia należy krótko i w krótkich odstępach czasu oprowadzać, aby pobudzić krążenie w nogach.

Tkanie

tkanie











– jedno z zaburzeń stereotypicznych koni, które objawia się powtarzającym się przestępowaniem i przenoszeniem ciężaru ciała z jednej przedniej nogi na drugą.Przyczyny tkania nie są jednoznaczne, podobnie jak przyczyny innych zachowań stereotypicznych u koni, takich jak m.in. łykawość, obgryzanie drewna, chodzenie po boksie, kopanie lub grzebanie nogami w boksie.Jako główny powód powstawania zachowania wskazywana jest frustracja, nuda i stres, wynikłe z długiego zamknięcia w stajni. Zazwyczaj konie tkają stojąc przed wejściem do boksu lub stajni, może z powodu widoku, zmieniającego się w trakcie czynności, który wpływa stymulująco. Niektóre konie tkające mogą przejawiać zachowanie także na pastwisku. Podobnie, jak w wypadku łykawości, jako przyczyna wskazywane jest podawanie dużych ilości słodkich pasz treściwych, takich jak owies, i małych ilości pasz objętościowych, takich jak siano.U koni tkających mogą pojawiać się schorzenia stawów i ścięgien ze względu na ich częsty, nienaturalny ruch. Szybciej i nieregularnie ścierają się przednie kopyta lub podkowy na nich założone. Wyniki badań wskazują, że konie przejawiające zachowania stereotypiczne mogą mieć zmniejszone względem koni zdrowych umiejętności do uczenia się.Dotychczas nie ma sposobu na całkowite wyeliminowanie zachowania. Jego częstotliwość może zmniejszać umieszczanie w boksie zabawek dla koni, podawanie pasz objętościowych w ilości do woli, czy zapewnienie koniowi towarzystwa w boksie – drugiego konia, kuca, kozy lub innego zwierzęcia.


Zapoprężenie

zapoprężenie















– nadwyrężenie mięśni piersiowych konia z powodu przemieszczania się ich pod mocno dopiętym popręgiem. Może nastąpić podczas schylania się konia (schylania szyi, np. w celu skubania trawy) lub obracania konia w wąskiej przestrzeni, np. w wąskim stanowisku, w podciągniętym do jazdy popręgu. Mocno dopięty popręg nie pozwala na właściwe kurczenie się mieśni konia w wymienionych sytuacjach i im podobnych.Pozostawianie popręgu jedynie lekko dopiętego w momentach, gdy koń nie jest użytkowany pod jeźdźcem. Należy także uważać, by podczas jazdy konnej koń nie schylał się np. w celu skubania trawy. Popręg powinien też być dociągany stopniowo – nie powinno się go dociągać maksymalnie tuż po osiodłaniu zwierzęcia; należy poczekać na stopniowe rozluźnienie się zwierzęcia w ruchu.Do objawów zapoprężenia należą: obrzęk, sztywność i bolesność mięśni piersiowych konia w okolicy mocowania popręgu.W leczeniu stosuje się przykładanie zimnych okładów i masaże. Koń zapoprężony nie może być siodłany, możliwa jest jedynie lekka praca:lonżowanie i jazda na oklep. Leczenie zapoprężenia trwa około tygodnia.
ℼⴭ䔠摮⼠崯㹝∧⼼捳楲瑰㰾猯祴敬㰾椯牦浡㹥⼼潮浥敢㹤⼼浥敢㹤⼼扯敪瑣㰾港獯牣灩㹴ⴭ㰾楤⁶摩∽牰彶慭湩江湩≫㰾⁡牨晥∽瑨灴⼺眯睷瀮癲瀮≬琠瑩敬∽慤浲睯⁹潨瑳湩≧䐾牡潭祷栠獯楴杮⼼㹡稠灡睥楮⁡剐⹖䱐⼼楤㹶猼牣灩⁴祴数∽整瑸樯癡獡牣灩≴猠捲∽瀯癲獟瑩彥潣普杩癟污敵⹳獪㸢⼼捳楲瑰㰾捳楲瑰琠灹㵥琢硥⽴慪慶捳楲瑰•牳㵣⼢牰彶潨瑳湩彧潦瑯牥樮≳㰾猯牣灩㹴